গৱেষণাত পোহৰলৈ আহিছে আচৰিত তথ্য

ডিজিটেল ডেস্ক: উশাহ-নিশাহ লোৱাটো মানুহৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ মৌলিক আৰু অত্যাৱশ্যকীয় প্ৰক্ৰিয়া। জন্মৰ মুহূৰ্তৰ পৰা জীৱনৰ অন্তিম ক্ষণলৈকে অক্সিজেনেই আমাৰ দেহ-মন সক্ৰিয় কৰি ৰাখে। সাধাৰণতে কোৱা হয়, অক্সিজেন অবিহনে এজন ব্যক্তি কেইমিনিটমানৰ ভিতৰতে মৃত্যুৰ মুখত পৰিব পাৰে। কিন্তু শেহতীয়াকৈ এক বৈজ্ঞানিক গৱেষণাই এই প্ৰচলিত ধাৰণাক নতুন দৃষ্টিভংগীৰে চাবলৈ বাধ্য কৰিছে। বিজ্ঞানীসকলে এনে এক প্ৰযুক্তি উদ্ভাৱন কৰিছে, যিয়ে জৰুৰী অৱস্থাত মানুহক স্বাভাৱিক উশাহ-নিশাহ অবিহনেও সাময়িকভাৱে জীয়াই ৰাখিব পাৰে।

গৱেষণাত পোহৰলৈ আহিছে এই আচৰিত তথ্য

আমেৰিকাৰ বষ্টন শিশু চিকিৎসালয়ৰ গৱেষকসকলে উদ্ভাৱন কৰা এই কৌশলৰ মূল লক্ষ্য হৈছে জৰুৰীকালীন অৱস্থাত তেজলৈ পোনপটীয়াকৈ অক্সিজেন প্ৰেৰণ কৰা। সাধাৰণতে আমি হাওঁফাওঁৰ জৰিয়তে অক্সিজেন গ্ৰহণ কৰো আৰু তেজে সেই অক্সিজেন শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগলৈ প্ৰবাহ কৰে। কিন্তু যদি কোনো কাৰণত হাওঁফাওঁ সম্পূৰ্ণ বিকল হৈ পৰে, তেতিয়া কি হ’ব? এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ হিচাপে বিজ্ঞানীসকলে অক্সিজেন ভৰ্তি ক্ষুদ্ৰ অণুকণাৰ সৃষ্টি কৰিছে, যিবোৰ বিশেষ তৰল মাধ্যমত প্ৰস্তুত কৰি শিৰাত বেজীৰ জৰিয়তে দিব পাৰি। এই কণাবোৰ তেজত দ্ৰৱীভূত হৈ পোনপটীয়াকৈ অক্সিজেন নিৰ্গত কৰে আৰু মগজু, হৃদযন্ত্ৰ আদি গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগসমূহক সাময়িকভাৱে অক্সিজেন যোগান ধৰে।

গৱেষণাৰ তথ্য অনুসৰি, হাওঁফাওঁ বিকল হৈ পৰিলেও এই প্ৰযুক্তিয়ে প্ৰায় ১৫ৰ পৰা ৩০ মিনিটলৈকে শৰীৰত অক্সিজেনৰ যোগান অব্যাহত ৰাখিব পাৰে। অৱশ্যে এয়া কোনো স্থায়ী সমাধান নহয়। ই কেৱল ৰোগীক ভেণ্টিলেটৰ, অস্ত্ৰোপচাৰ বা আন জীৱন ৰক্ষাৰ ব্যৱস্থালৈ সুৰক্ষিতভাৱে স্থানান্তৰ কৰাৰ বাবে অমূল্য সময় প্ৰদান কৰে। বিশেষজ্ঞসকলে স্পষ্টকৈ কৈছে যে, ই কোনো কাৰণতে স্বাভাৱিক উশাহ-নিশাহৰ বিকল্প নহয়।

এই আৱিষ্কাৰক লৈ সামাজিক মাধ্যমত বিভিন্ন ধৰণৰ অতিৰঞ্জিত মন্তব্য প্ৰচাৰিত হৈছে। কিছুমানে দাবী কৰিছে যে ভবিষ্যতে মানুহে হয়তো উশাহ নোলোৱাকৈয়ে দীৰ্ঘদিন জীয়াই থাকিব পাৰিব। কিন্তু বাস্তৱতা ভিন্ন। এই প্ৰযুক্তি এতিয়াও পৰীক্ষামূলক পৰ্যায়ত আছে আৰু কেৱল বিশেষজ্ঞ চিকিৎসকৰ তত্বাৱধানত সীমিতভাৱে ব্যৱহাৰযোগ্য। সাধাৰণ জীৱনত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ সম্ভৱ নহয় আৰু অক্সিজেন অবিহনে মানুহৰ দীৰ্ঘদিন জীয়াই থকা এতিয়াও অসম্ভৱ।

তথাপিও, এই আৱিষ্কাৰে চিকিৎসা বিজ্ঞানত এক নতুন দিগন্ত উন্মোচন কৰিছে বুলি ক’ব পাৰি। জৰুৰীকালীন চিকিৎসা, দুৰ্ঘটনা, অস্ত্ৰোপচাৰ বা শ্বাস-প্ৰশ্বাস সম্পৰ্কীয় গুৰুতৰ সমস্যাৰ ক্ষেত্ৰত ই অমূল্য সহায় আগবঢ়াব পাৰে। বিজ্ঞানৰ অগ্ৰগতিয়ে সঁচাকৈয়ে অসম্ভৱক সম্ভৱলৈ ৰূপান্তৰ কৰাৰ পথ মুকলি কৰি আছে। যদিও মানুহে স্বাভাৱিকভাৱে উশাহ লোৱাটো এতিয়াও জীৱনৰ একমাত্র নিৰাপদ আৰু স্বাভাৱিক উপায়, তথাপিও এই নতুন প্ৰযুক্তিয়ে ভৱিষ্যতৰ চিকিৎসা ব্যৱস্থালৈ এক আশাৰ ৰশ্মি কঢ়িয়াই আনিছে।

শেষত ক’ব পাৰি, 'উশাহ নোলোৱাকৈ জীয়াই থকা' এতিয়াও বাস্তৱ নহয়, কিন্তু জীৱন ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত বিজ্ঞানে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ পদক্ষেপ আগবঢ়াইছে। সঠিক তথ্য বুজি লোৱাটো আৰু অতিৰঞ্জনাৰ পৰা আঁতৰি থকাটোই হ’ল জনসাধাৰণৰ বাবে আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয়।