কবিতা ১২৬/ উপহাৰ

কবিতা ১২৬/ উপহাৰ

- ভাৰ্গৱী নাথ

মোক ছবি উপহাৰ নিদিবা।

কোনো নিপুণ হাতে থপিয়াই বন্দী কৰা

ৰঙা বেলিৰ অহংকাৰ,

কোনো যাদুকৰী আঙুলিত জী উঠা মনালিছা

কিম্বা শাৰী শাৰী জাজেমৰ সৰগী শোভা,

মোক নেদেখুৱাবা ৷

হেৰাই গ’লে কেতিয়াবা

মই কোনো বজাৰৰ ভিৰত

যদি তোমাৰ দুচকুত গজি উঠে

পিয়াসী হাহাকাৰ...

আৰু যদি অপেক্ষাই আঁৰি দিয়ে ব্যাকুলতা...

মোৰ বাবে সেয়াই হ’ব শ্ৰেষ্ঠ ছবি..

কোৱা! কি ৰঙেৰে সজাবা ?

মোক সুগন্ধি আতৰ উপহাৰ নিদিবা।

অচিনাকি বাটতো যি আকুলতাত

সাৱটি লওঁ হঠাত নামি অহা বৰষুণজাক-

"এইজাক মোৰ চিনাকি" বুলি;

সেই ধূলিয়ৰি গোন্ধলগা

বৰষুণজাকক সুধিবা-

ক’ত পায় মোৰ প্ৰিয় গোন্ধ ?

যি গোন্ধ লাগি থাকে

আদৰৰ চাদৰৰ চিনাকি উমত ৷

ইমান উদ্বাউল নহ’বা ।

যদি সঁচাই দিব খুজিছা উপহাৰ -

মোক অকণমান সময় দিবা ৷

পাক লাগি জঁট লাগি

ওমলি জামলি থাকিবলৈ

এটা কথাৰ ৰাতি মোৰ বাবে হওক।

ব’লা! !

খুলি দিওঁ অধৰৰ চিলাই,

উৰুৱাই দিও ভাষাৰ চিলাবোৰ..

সেই উচ্চতালৈ

যি উচ্চতাৰ পৰা উভতি চালে

আমি দুয়ো দুটি বিন্দু হৈ ক্ৰমাৎ নোহোৱা হৈ যাম...

Related Stories

No stories found.
Asomiya Pratidin
www.asomiyapratidin.in